از مقایسه‌‌ شدن‌ با «ماه‌عسل» نه‌ خوشحال‌ می‌شوم‌ نه‌ ناراحت- اخبار رسانه ها – اخبار تسنیم

به گفته گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، تهیه‌کننده و مجری «اختیاریه»، آقای سید‌مرتضی فاطمی هست. فاطمی از سال‌ها پیش درون رسانه‌های مختلف فعال بوده و درون حوزه تلویزیون چند برنامه و مجموعه تلویزیونی ساخته هست. به بهانه پخش ویژه‌برنامه اختیاریه درون ماه مبارک رمضان با سیدمرتضی فاطمی گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که درون ادامه می‌خوانید.

 باتوجه به رویه تازه شبکه پنج، «اختیاریه» چگونه شکل گرفت؟

از سمت شبکه پنج سیما به من پیشنهادی ارائه شده بود که من آن را دوست نداشتم. آن ایده جزو دغدغه‌ها و اولویت‌های من ازبرای کار نبود. درون عین حال پیشنهاد دیگری به شبکه ارائه کردم. قبلاً برنامه «۱۸۰درجه» را ساخته و افق جدیدی را درون رسانه ایجاد کرده بودیم. به نظرمان رسید می‌توانیم همان مسیر را این‌دفعه درون یک گفت‌وگوی چهره‌به‌چهره داشته باشیم. این جنس از گفت‌وگو پیچیدگی‌هایی دارد و درون میان بعضی از مردم به‌عنوان هاردتاک شناخته می‌شود. اصولاً درون رسانه ما رفتن به سراغ این فرم از کار جواب نمی‌دهد. علتش، دلایل مختلفی مثل محدودیت‌های سازمانی و فراسازمانی هست؛ حتی به لحاظ فرهنگی-اجتماعی هم با جامعه ما آن‌چنان که باید همخوانی ندارد. درون رسانه ما هرکس به روی پیشانی برنامه‌اش عنوان هاردتاک را چسبانده، بیش از چند قسمت دوام نیاورده هست. با توجه این توضیحات به این تحلیل رسیدیم که هاردتاک نباشیم ولی گفت‌وگوهایمان از جنسی متفاوت، پرسشگرانه، صریح و شفاف باشد.

پیش‌تولید برنامه چقدر وقت برد؟

حدود ۶ماه ازبرای پیش‌تولید وقت گذاشتیم. راستش خیلی وقت‌ها ازبرای تولید یک کلیپ و مجموعه تلویزیونی این وقت پیش‌تولید درنظر گرفته نمی‌شود. درون این چند ماه پژوهش انجام دادیم. تحلیل می‌کردیم که چه کسانی احتمالاً مهمان ما خواهند بود. زمانی پالایش اطلاعات انجام شد، پژوهش مهمانان احتمالی تمام شد. ازبرای مثال پرواز همای را احتمال کمی می‌دادیم به برنامه بیاید ولی با این حال کار پژوهش درمورد وی را انجام دادیم. 
 
آیا «اختیاریه»، شباهتی با دیگر برنامه‌های گفت‌وگومحور مشهور شبکه پنج مثل «عبور شیشه‌ای» و… دارد؟

خیر، اصلاً! به جرات می‌توانم بگویم که ازبرای طراحی و تولید «اختیاریه» هیچ برنامه‌ای را ازبرای الگوبرداری ندیدم؛ البته خاطرم هست که برنامه‌های آقای رضا رشیدپور آن موقع درون شبکه پنج موفق بودند ولی به نظر من «اختیاریه» هیچ شباهتی به آن‌ها ندارد.
 
شما مهمانانی از حوزه‌های مختلف دعوت می‌کنید؛ سیاستمدار، بازیگر، خواننده و… ؛ با این تعدد می‌توانید به یک هویت معلوم دست یابید؟

به هرحال مگر درون روزنامه‌نگاری هم همین اتفاق نمی‌افتد؟ اکثر رسانه‌ها به حوزه‌های مختلف سیاست، فرهنگ و… ورود می‌کنند، هرچند رسانه‌های تخصصی محدود درون یک حوزه هم داریم. جنس برنامه ما طوری هست که ازبرای همه ذائقه‌ها ساخته شده هست. یک روحانی جذاب صرفاً ازبرای یک قشر خاص از مردم جذاب نیست. هر چهره‌ای که مردم از آن‌ها سوال‌هایی داشته باشند را دعوت می‌کنیم، پس به نظرم این تعدد که گفتید نه‌تنها بد نیست، بلکه نکته جذاب برنامه هست. 
 پس اولویت شما آدم‌های جذابی‌اند که مخاطبان از آن‌ها سوالاتی هم داشته باشند؟

باید دلیلی وجود داشته باشد که مخاطب وی را دنبال کند. درصورتیکه این‌طور نباشد، کلی آدم نخبه داریم که درصورتیکه هزار ساعت هم حرف بزنند، بازهم ازبرای مخاطب جذاب نخواهد بود. شخصاً تجربه این جنس از برنامه‌ها را کم نداشته‌ام.

از اتاق فکر برنامه می‌گویید؟

بله! البته اتاق فکر به این معنای مرسوم که یک میز کنفرانسی باشد و چندین نفر دورش بنشینند، نداریم! ولی ازبرای هر برنامه فکر می‌کنیم و پژوهش داریم. قبل از هر برنامه این مسائل را مرور می‌کنیم.
 
برنامه‌ای که مثلاً مرحوم مشایخی درون «اختیاریه» حاضر شدند، حواشی زیادی داشت. آیا درون طراحی سؤالات علاقه‌مند به مواردی هستید که سروصدا کند؟

درون مورد برنامه مذکور، بحث مربوط به مرحوم تختی جزو سؤالات ما نبود. مرحوم استاد مشایخی این موضوع را پیش کشیدند و من عامدانه اجازه دادم که ایشان حرف‌هایشان را بزنند؛ البته خودم هیچ واکنش سلبی یا ایجابی نسبت به موضوع نشان ندادم. این همان قسمت بداهه برنامه ماست و ربطی به مسائل پژوهشی ندارد؛ به این معنی مجری باید درون لحظه تصمیم بگیرد که چه کند.
 
دکور برنامه از یک فضای شبیه به انبار الگوبرداری شده هست؛ علتش چیست؟

بله! دلیلش این هست که می‌خواهیم از انبار ذهن مهمان آن چیزهایی را که گرد و خاک گرفته، بیرون بکشیم. به هرحال هر فردی که درون یک موضوعی، خاص و رسانه‌ای هست، حتماً چیزهای زیادی ازبرای گفتن دارد که احتمالاً قبلاً بیان نکرده هست. 
 
فضا و چینش برنامه‌های افطار امسال تلویزیون دچار تغییراتی جدی شده هست. درون این شرایط بعضی معتقدند که «اختیاریه» شباهت زیادی با «ماه عسل» دارد؛ نظرتان چیست؟

سوژه‌ها و قصه‌ها همیشه ثابت‌اند ولی نوع پرداخت به آن‌ها متفاوت هست. برنامه‌های دیگری با مختصات ماه عسل هم ساخته شده هست. راستش از مقایسه شدن با ماه عسل نه خوشحال می‌شوم و نه ناراحت. دلیلش این هست که سوژه‌های ما شبیه به قصه آدم‌هاست؛ ماه عسل هم همین کار را می‌کرد. البته حتماً درون فرم و پرداخت با ماه عسل تفاوت‌های جدی داریم. ضمناً رویکردم به آدم‌ها و قصه‌ها متفاوت هست. زیرلایه فکرم این هست که درصورتیکه روایتی مطرح می‌شود، حتماً امید هم درون آن وجود داشته باشد. به تعداد هر برنامه‌ساز، احتمالاً روایت‌های مختلفی هم می‌تواند وجود داشته باشد، پس احتمالاً با توجه به روایت قصه مردم درون «اختیاریه»، می‌شود شباهت‌هایی با ماه عسل درون آن پیدا کرد.

درون برنامه ماه رمضان یک مهمان دومی هم دارید که معمولاً از افراد شناخته‌شده هست. دلیل این رویکرد چیست؟ آیا همین منجر به سلبریتی‌زدگی نمی‌شود؟ 

تلاش می‌کنیم مهمانی به برنامه بیاوریم که متناسب با موضوع باشد. کارکرد مهمان ازبرای ما، صرف چهره‌بودنش نیست؛ البته همین چهره‌بودن درون جاهایی کارکرد دارد. زمانی آقای مهران احمدی از برنامه رفتند، بلافاصله پیگیر مشکلات سوژه‌های برنامه شدند و مدام درون تلاش‌اند. زمانی چهره‌ها به برنامه بیایند و سفیر «اختیاریه» بشوند، سبب می‌شود موج اجتماعی بهتری ایجاد شود. 
 
درون مواردی مثل خانم متین ستوده، این هدف به ضد خودش تبدیل نشد؟

خیر! اتفاقاً از نظر من خوب هست که مخاطب جنس و عیار مختلفی از آدم‌ها را روی آنتن ببیند. با این کار هم تضارب آراء شکل می‌گیرد و هم اینکه به با اهمیت‌ترین مؤلفه برنامه‌سازی به این معنی سرگرمی متعهد خواهی بود. زمانی مخاطب درون کنار برنامه سرگرم شود، حتماً برداشت خودش را هم از لابه‌لای مباحث خواهد داشت. این اصلاً ایراد ندارد. این رویه به زایش و رونق گرفتن برنامه درون جذب مخاطب منجر می شود.
 
آیا همین اتفاق شبیه به مورد خبرساز بنیامین بهادری نیست؟ 

ما سلبریتی دعوت نمی‌کنیم. ما از چهره‌های شناخته‌شده ازبرای حضور درون «اختیاریه» دعوت می‌کنیم. نکته با اهمیت دیگر این هست که این چهره‌ها، کارشناس یا مجری برنامه نیستند. این‌ها ازبرای مخاطب منبر نمی‌مسیر؛ بلکه به مهمان دل می‌دهند و با قصه آن‌ها همراهی می‌کنند. 
 
یکی از رسانه‌ها، غلبه بر فضای احساسی درون «اختیاریه» را پاشنه آشیل برنامه دانسته؛ موافقید؟

من این را قبول ندارم. آلفرد هیچکاک می‌گوید درون تولید کلیپ و مجموعه تلویزیونی، کارگردان خدای پروژه هست؛ ولی درون کار مستند، خود خدا کارگردان هست. زمانی خدا کارگردانی می‌کند که ما بتوانیم یک فرزند را پس از ۱۸سال به پدر معتادش برسانیم، طبیعی هست که فضا احساسی خواهد بود و نباید توقع خنده داشت؛ البته شخصاً تلاش می‌کنم مدیریت کنم که برنامه به سمت اشک و آه نرود ولی زمانی پیش بیاید به عنوان یک انسان درون یک موقعیت دراماتیک، قاعدتاً مجبورم صرفاً فضا را مدیریت کنم. 
 
میان تهیه‌کنندگی کلیپ و مجموعه تلویزیونی و ساخت برنامه تلویزیونی، کدام برایتان اولویت دارد؟

این دو را از هم جدا نمی‌دانم. من کار رسانه را خیلی دوست دارم. هرجا که بشود پیامی را انتقال داد، سراغش می‌روم. شاید از طریق سینما، شاید مجموعه تلویزیونی و ممکن هست همین برنامه‌سازی باشد.

منبع:صبح نو

انتهای پیام/

بازگشت به صفحه رسانه‌ها

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *